ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ROCK - ROCK NEW'S

ΣΤΗΛΕ e-mail: spacefm@gmail.com

ΚΛΙΚΑΡΑΝ--> <--ΑΤΟΜΑ. ROCK NEW'S - ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΝΕΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΚΑΙ GROUP ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΝΑΡΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ SITE ΜΑΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΚΑΙ EVENT'S

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ' αγαπάς............



Κάτι να σου πω - Sadahzinia


Ο κόσμος γλίστρησε απάνω μου απόψε και χάθηκε,
βαρύς, ασήκωτος, στενόχωρος κι αστείος.
Κάτι σα γέλιο μου φύγε και στο λαιμό μου στάθηκε
σα ξένο ψέμα που μπερδεύτηκε τελείως
μες στη φωνή μου κι η στιγμή μου ξεκούρδιστη
με τυραννάει και με κοιτά κατάματα
που την αφήνω για να σου γράψω ατραγούδιστη,
αλλά όμως σήμερα θα γράψω χίλια γράμματα.
Θέλω να γράψω κάτι άλλο απόψε,
το πιο θλιμμένο τραγούδι χαρισμένο σε σένα.
Τι κι αν θέλει να φύγει ο χρόνος,
κόψε το χρόνο κόψε·έχω μια λύπη δεμένη με μένα.
Μια λύπη που έρχεται σα σύννεφο κι αράζει ξαφνικά
σαν υφαντό από σκόνη να μου θυμίζει τάχα
τα θολωμένα που 'χω ακόμα στη ψυχή μου μερικά.
Δεν έχω άλλο να σου πω παρά μονάχα...

Τι χαρά που παίρνω,
όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,
όταν ζω μέσα στ' όνειρό σου κι όταν με κοιτάς.
Τι χαρά που παίρνω κι όταν γελάς.
Όταν γελάς σ' ακούω, μα η χαρά μου
γίνεται λύπη κι αργοχάνεται σαν μια του ήλιου αχτίδα
που παίζει στο νερό και ξάφνου από μπροστά μου,
σβήνει το λιόγερμα στον ουρανό κουκίδα.
Όλα κουβάρι τυλιγμένα και κόμποι
κι ένα δάκρυ που δε θέλει να βγει.
Βγαίνει βλαστήμια κι αναρωτιούνται οι ανθρώποι,
τι αλήθεια θέλει η καρδιά μου να πει...

Τι χαρά που παίρνω,
βαριά και γέρνω στη γη
ν' ακουμπήσω·και την πικραίνω ξανά,
αν αφήσω να μη με κοιτάς.

Τι χαρά που παίρνω, όταν δε ξεχνάς.

Ούτε ξεχνάω, μα δε θυμάμαι κιόλας

της πεθυμιάς τη ρίζα πάνω στην ασκήμια
που φύτρωσε καταμεσής της άδειας μου κόλλας,
μου πρωτομίλησες και με είπες, Ζinia
.Κι όλα τα λόγια σου από τότε κάθε βράδυ
τα σημαδεύω ένα ένα μη χαθούν,
τα στεριώνω στα τυφλά μες στο σκοτάδι,
μη μου τα πάρει η λύπη μου κι οι κόμποι λυθούν.

Τι χαρά που παίρνω,όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,

γίνομαι αχτίδα κι εγώ απ' το φως σου και με σκορπάς.

Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ' αγαπάς



...................
ακομα μια φορα εδω ..καποτε αυτη τη μορφη εκφρασης κ εκτονωσης την αποτυπωνα σε λευκες σελιδες μ ενα στυλο ..τωρα με ενα πληκτρολογιο κ μια οθονη ,....για ν πω τι παλι ....με μια καρδια τιγκαρισμενη ..με δυο ματια που μετα βιας ξεκαθαριζουν τι απλωνεται μπροστα τους ..θολα.......ολα θολα.....ειναι που ....δεν ξερω τι ειναι ..........ισως ν ναι πωςθελω τοσα ν σου πω αλλα πια οι λεξεις δεν μ αρεσουν ..δεν ταιριαζουν ...δεν ειναι αρκετες ...κ ανικανες ν μιλησουν ...ειναι που γεμισαν οι νυχτες μου μ ονειρα κ οι μερες μου μ απουσιες...ειναι που .......που δεν ξερω πως να εμπιστευτω τις λεξεις κ ν τις αφησω ν μιλησουν γ οσα μου καινε την ψυχη ...ειναι που κουβαλαω μια ζωη αμαθη στις αγκαλιες...αμαθη στα συναισθηματα ,...αμαθη στα ονειρα.......ειναι που αυτα που λες ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ,σε βρισκουν κ φωλιαζουν κ σε καινε.....κ πως να τα ζωγραφισεις?πως ν δειξεις πραγματα μεσα απο μια οθονη ?πως να γινουν πιστευτα τα συναισθηματα οταν δεν μπορεις ν βρεις καινουργιες λεξεις αμαγαριστες να τους τις χαρισεις ????κ ομως .....μεσα απο μια οθονη ..............πατωντας πληκτρα.......ηρθαν στη ζωη μου ολα εκεινα που μονο απο αλλων περιγραφες κ σε περιτεχνα λογοτεχνηματα τα ειχα ακουστα........κ ομως ανακαλυψα πως υπαρχουν ονειρα που δεν θελω ν τα ξεχναω την αυγη......κ ομως ....................κ ειναι ομορφα πολυ κ ας μην ειναι τπτ δικο μου ..κ ας ξερω πως τπτ δεν θ γινει δικο μου ποτε...κ ας ποναω που ποτε δεν θα ζησω τ ονειρο...............τωρα γεμιζω το μυαλλο μου με εικονες...με χρωματα ...φτιαχνω εναν δικο μου παραδεισο ...ενα συννεφενιο ονειρο ....................ο παραδεισος του καθενος ειναι σαν ενα εργο τεχνης ....φτιαγμενο απ οσα ΘΕΛΕΙ ο καθενας μας πολυ ..γιατι μονο μ οσα αγαπας μπορει η πλαση γυρω σου ν ναι ο παραδεισος σου .,...ετσι σε πηρα κ εγω ...κ σ εβαλα στον δικο μου παραδεισο!!!!! κ ξαφνικα ολα ανθισαν !!!!!!!!!!!!!! κ ολα πηραν χρωμα...φως ...ζωη.........!!!!!!!!!! σαν ηλιος εκαψες το ΠΡΙΝ ...κ μεσα απ εσενα ειδα ποσο ευκολο ηταν ν αρθρωσω λεξεις που δεν ειχαν περασει ουτε καν εξω απ την πορτα της ψυχης μου .....μαλλον γ αυτο ηρθα παλι αποψε εδω..........για να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....ακομα κ για τις σιωπηλες κουβεντες μας Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩκ για τις μουσικες που αλλαξαν οταν τις μοιραστηκα μαζι σου Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ...κ για τις νυχτες που θ θελα ν ησουν εδω αλλα δεν ησουν παρα μονο στα ονειρα μου Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ .....................μα πιο πολυ απ ολα Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ......γιατι μεσα απο εσενα ανακαλυψα πως υπηρχε μια γωνια μεσα μου που δεν την αγγιξε ποτε κανεις...που δεν λερωθηκε απο οσα νεκρωσαν τα χρονια μου ......κ εκει κατοικησες ΕΣΥ......εκει σου ειχα φυλαγμενη θεση ....μακρυα απ οσα θα θελα ν μην ειχα συναντησει ποτε...κ μεσα απο ΕΣΕΝΑ βρηκα ΕΜΕΝΑ τελικα.....................................Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ λοιπον ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ....αυτη ειναι η ουσια ολων...πως ΥΠΑΡΧΕΙΣ....

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Πήρα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω.........



 Κόκκινα γυαλιά-   Σταμάτης Κραουνάκης

 Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω

Πήρα κόκκινο στυλό
και τραβάω γιαλό γιαλό και γράφω
τραγουδάκια της φωτιάς
της φωτιάς, της πυρκαγιάς
τη ζωή μου αντιγράφω

Πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ’ αρέσει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος
είναι βάσανο ο φίλος
που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
όταν βγαίνει να με δει
και κρατάει το φανάρι
και κρατάει το φανάρι
στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινη καρδιά
και πουκάμισα φαρδιά φοράω
και ρωτάω να μου πουν
όσοι ξέρουν ν’ αγαπούν
σε ποιον έρωτα χρωστάω

Πήρα κόκκινα φτερά
και περνάω μια χαρά, γελάω
Πιάνω σώμα του χιονιού
και ουρά χελιδονιού
στου Θεού τ’ αυτί μιλάω

Πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
όταν βγαίνει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος
κι είναι βάσανο ο φίλος
που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
όταν βγαίνει να μας δει
και κρατάει το φανάρι
και κρατάει το φανάρι
στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ

ξερω κ εγω γιατι..............?
.....ποτε δεν ημουν η πρωτη επιλογη κανενος..ημουν η δευτερη η εναλλακτικη ..η τριτη..κ παει λεγωντας..ποτε δεν υπηρχε για μενα Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ ......αλλα αυτο δεν μ ενοιαζε..ειχα τον Ανδρεα μου κ μου ηταν υπεραρκετο .....
δεν ξερω αληθεια πως γινοταν παντα κ καποιος-α βρισκοταν μπροστα μου ..σαν ν χε κοψει δρομο σε αγνωστη υποτειθεται διαδρομη κ ξαφνικα ξεπετιοταν μπροστα μου ενω ημουν σιγουρη πως δεν με ειχε προσπερασει !!!!!  κ το εργακι συνεχιζεται ..............ποτε δεν υπηρξα μερος παρεας-συνολου-ομαδας-κυκλου..παντα ενοιωθα πως περισσευω...πως ειμαι ο της προσκολλησεως που λενε.....ισως γτ ειχα κατι που δεν μπορουσα ν τ μοιραστω ουτε καν σαν ιδεα....ισως γτ δεν ειχα ουτε εχω αυτο το κατι που δενει ανθρωπους ..κ συνηθως μου την εφερναν κιολας εκεινοι που νομιζα για λιγο πως ηταν ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...Αυτοι τελικα ειναι οροι ανυποστατοι ανυπαρκτοι....για μενα τουλαχιστον...για την δικη μου ζωη...Δικος μας ειναι μονο ο εαυτος μας κ αυτον μονο μπορουμε ν θεωρουμε ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ...ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΑΣ.....κλπ.
προσπαθω αλλα δεν μπορω ν βρω τις λεξεις τις καταλληλες ν αποδωσω σωστα αυτο το συναισθημα...το οτι ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ...........
Κ οταν εισαι παιδι ακομα ειναι εντονο πολυ κ παρεα με παιδικους εφιαλτες χαρισμενους απλοχερα γινεται ενα κοκτεηλ που η γευση του σε συνοδευει μια ζωη....
κ οσο μεγαλωνω αναθεωρω...διαπιστωνω..πως τιποτα δεν ειναι τυχαιο...δεν ψαχνω πια ...δεν θα παιξω αλλο το Διογενη με το φαναρακι του .....ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ...............

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014